BLOG:

Brief voor mijn kinderen

Ooit was er geen mail. Wel post. In dat verre verleden heb ik geleefd. Wij waren niet eens zo heel anders dan jullie nu zijn. Ook wij hadden vrienden. Die kwam je tegen, op straat, in de kroeg. En soms was er ook wel eens een bijzonder meisje, een waar je nog geen seconde buiten kon. Had je mazzel, dan woonde ze om de hoek. Zo niet, dan waren er heel wat secondes dat je aan elkaar dacht en meer kon gewoon niet.
Nu wilden wij al dat denken ook met elkaar delen en daarvoor pakte je dan pen en papier. Je schreef je ziel en zaligheid op een velletje luchtpostpapier, in een envelop en in de brievenbus. Dan begon het wachten. Brievenbus, sorteercentrum, Schiphol, Londen, sorteercentrum, postbode: geen e-mail maar snail-mail. En dan natuurlijk diezelfde weg terug, als het meezat een week later het antwoord in de bus.
Slakkenpost kost meer. Meer tijd, meer denken, meer vertrouwen. Je stuurt je hart mee met de post en dat bange hartje moet een week wachten om te weten of aan de andere zijde van het water een ander hart klopt voor jou. Daarom is die post ook belangrijker, want zo’n week gaat niet spoorloos voorbij en een antwoord is nooit zomaar, maar belangrijk om je onzekerheid te verjagen en je liefde groter te laten groeien.
Een bundeltje slakkenpost heb ik altijd bewaard, zoals ik in mijn hart ook altijd een plekje bewaard heb voor dat gevoel van toen, voor haar. Het werd niks: afstand, onvolwassenheid, een leven dat ook praktisch en haalbaar moet zijn. Dat bundeltje is ook weg, verbrand samen met ons huis. Ik heb er sedertdien bijna nooit aan gedacht. Vandaag even; lang genoeg om jullie een verhaaltje te vertellen over ooit.

juli 23, 2019

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *